Ben je benieuwd wat zo’n workshop transformationeel tekenen je kan brengen? Lees hieronder de getuigenissen die deelnemers me nadien toestuurden en bekijk de sfeerbeelden.
Fijne ervaring om bij Leen in de tuin samen transformerend (of een ander woord?) te tekenen. Leen voelt aan hoe ze ieder apart best benadert om je eigen proces te maken. Ieder op z’n eigen tempo. Een aanrader!
Een zonnige zondagnamiddag reflecteren op een persoonlijk thema, voelen, tekenen, al voelend tekenen. Leen begeleidt het hele proces van op afstand, komt even kijken, legt de volgende stap uit en je gaat er mee aan de slag. Sturend is ze nooit, het is en blijft je eigen proces in de zoektocht naar de oplossing. Een techniek die ik in alle rust thuis op mezelf nog wel eens kan uitproberen.
Het is een mooie ervaring. Ik vind het creëren op zich al heel leuk. En ik liet me verrassen wat mijn creatie mij duidelijk wou maken. Dat was boven alle verwachting echt wat ik nodig had, dat kan je niet bedenken. De begeleiding is ook super, de uitleg als ik even vastliep, duidelijk en dan kon ik weer verder. Voor mij voor herhaling vatbaar. Mijn tekening staat op de schouw, ik geniet nog na en laat de boodschap integreren.
Ik was al erg gefascineerd door de schilder- en tekenkunst van Leen. Dus toen de uitnodiging kwam voor een workshop, heb ik vastberaden een manier gezocht om toch te kunnen deelnemen.
De bundeltjes lagen klaar. Zo konden we het thuis nog eens nalezen. Leen was daar om ons te begeleiden naar binnen, waarna we met ons thema aan de slag konden. Ik koos ervoor om echt helemaal apart te gaan zitten. We startten met enkele lijnen op een blad te zetten. Bij mij waren dat er 8. Al die knooppunten verbinden heeft dus wel een tijdje geduurd. Leen was ongelooflijk geduldig. En ik genoot van helemaal bij mezelf te blijven. Dat heeft me veel innerlijke rust gegeven. De gedachten die tijdens het proces naar boven kwamen heb ik opgeschreven, zodat ik ze kon loslaten. Leen was er op elk moment dat het nodig was. Met veel respect, en geduld voor mijn ZIJN. Op een bepaald moment moesten we kleur bekennen en vlakken inkleuren. Ik ben van zachte pastelkrijtjes, heel voorzichtig, naar felle waterverf gegaan. Heerlijk om te voelen dat ik uiteindelijk toch helemaal in de kleur kon duiken. En steeds weer, bij elke stap, die verbindingen maken. Dat is tot hier toe echt blijven hangen: na elke stap weer verbinding maken. De tekening is thuis van hier naar daar gegaan. Het gaf me lucht en vrijheid om er naar te kijken. Ik weet welke plek op mijn tekening de transformatie maakt. Op dit moment is ze ingekaderd en staat ze op de piano. Lang leve de vrijheid,… in verbinding!
Heel wat dingen waar ik weinig of niets van af weet, hebben me al geïntrigeerd en leken naar mij te lonken om het toch ook eens te proberen. Zo ook deze workshop, waarvan ik totaal geen idee had wat ik er kon van verwachten.
In een mum van tijd echter danste mijn thema al door mijn hoofd: stilte. Ik houd enorm van stilte. Starten met drie lijnen was voor mij voldoende en na een beetje knoeien was ik volledig in de ban van het afronden van de kruispunten. Ik wist ook onmiddellijk dat ik een grote cirkel op mijn blad wou en waar ik die precies hebben wilde. Ik had een kleine strijd met de catharsiskribbel voor ik de rust terug vond bij het afronden van de nieuw ontstane kruispunten.
En dan, kleuren, ik? Tekenen lukt me wonderwel, schilderen en kleuren zijn mijn maatjes niet. Maar het kwam allemaal goed, de flow lijn liet ik horizontaal lopen en de oplossing (de stilte) kwam te zitten in de kleine cirkel, ver weg van het beeld van de papegaai (die tatert) die ik herkende in mijn tekening. Al bij al een fijne ervaring en zeker voor herhaling vatbaar thuis, in alle stilte …
