‘Voor alles is er een eerste keer’, zegt men vaak. Bij mijn zomerworkshops klopte dat zelfs aan beide kanten: voor mij als begeleider én voor de cursisten. Gelukkig was de conclusie ook langs beide kanten positief: dit smaakt naar meer.
Het idee van een workshop geven, sluimerde lange tijd als ‘iets wat ik ooit wel eens wil proberen’. Tot ik begin juli besefte: ooit komt nooit als ik er geen werk van maak. Dus besloot ik het erop te wagen met twee zomerworkshops. Maar waarin had ik naar mijn gevoel voldoende expertise? Iets dat ook toegankelijk is voor een breed publiek?
Zo kwam ik bij ’transformationeel tekenen’, een intuïtief creatieproces waarmee ik een thema of issue beeldend maakt via lijnen, vormen en kleuren. Deze eigen versie van neurographics groeide de voorbije jaren, met elke intuïtief werk geboren uit m’n frustratie of twijfel, wanneer mijn artistiek vertrouwen in een dip zat of ik gewoon op zoek was naar flow en inspiratie.
Anderen de kracht van transformationeel tekenen laten ervaren, leek me enom waardevol.
Tot mijn opluchting vond ik voor elke sessie ook cursisten – 12 vrouwen en 1 man – die deze tekentechniek zelf eens wilden verkennen. Nog groter was de opluchting dat ze ook allemaal opdaagden, telkens op een schitterende zomerdag. Zo kon elke sessie starten bij het zachte kabbelen van de waterval bij ons vijvertje, met de kleine groep rond de grote tuintafel.
Na een korte kennismaking met elkaar, gaf ik de cursisten de nodige uitleg over het verloop van de workshop en over het creatieve proces op zich. Als geheugensteuntje had ik voor elke cursist ook een cursusbundel voorzien met deze toelichting én de 7 stappen van het creatieproces, zodat ieder op zijn tempo het proces kon doorlopen.
Nu de praktische kant duidelijk was, leidde ik de cursisten via een bodyscan en korte visualisatie naar het helder krijgen van hun thema voor de workshop.
Wat was het dat ze hier wilden onderzoeken, waarop ze beeldend een ander perspectief wilden ontvangen? Het werd een tijdje heel stil…
Eens het thema gekozen, trok elke cursist naar de materiaaltafel, waar ik een assortiment aan mogelijkheden had verzameld. Groot of klein papier, fijne en dikkere stift, krijtjes, oliepastels, potloden, aquarel… keuze voor ieders temperament en wensen. De groep waaierde uit over de tuin en elk vond er een passende plek om het transformationeel tekenen te gaan ervaren.
Al snel merkte ik hoe verschillend dat proces evolueerde per cursist. De ene was snel klaar met de lijnen en het verbinden, de andere zwoegde nauwgezet op fijne verbindingen, nog een ander kreeg het moeilijk bij het beslissen waar de vorm te plaatsen of welke kleuren te kiezen. Voor mij als begeleider voelde ik de uitdaging om ieder daarin ruimte te geven, te ondersteunen zonder te sturen en soms de vinger te leggen op de figuurlijke zere plek. Elk zijn eigen proces gunnen, was mijn belangrijkste taak.
Na enkele uren keerde cursist na cursist mét tekening terug naar de grote tuintafel. Tijd voor het uitwisselen van de ervaringen. Hoe verschillend ook het proces: ieder had ervaren wat een transformatie er ontstaat doorheen het werken met de lijnen, afrondingen, vormen en kleuren. Elk vond op een of andere manier in het ontstane werk een soort oplossing of nieuw perspectief voor het gekozen thema.
Zo wonderlijk toch, wat kan ontstaan als je jezelf toestaat om het rationele denken eens los te laten.
Het maakte niet alleen de tongen maar soms ook echt stevige emoties los, die inzichten tijdens en na het tekenen. ‘Een beeld kan meer zeggen dan duizend woorden’, nog zo’n gezegde. Wat mijn cursisten er zélf van zeggen, lees je in de getuigenissen. En je weet: voor alles is er een eerste keer.
Fijn om weer een blog van je te kunnen lezen leen.